«Εσύ, πόσα παγωτά έχεις φάει»;

400832_4184191238969_1423763623_n

Αύγουστος! Ο μήνας ο οποίος μας γεμίζει με τις αναμνήσεις που μας συντροφεύουν κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Αναμνήσεις γεμάτες εικόνες με το ελληνικό φως….που μυρίζουν θάλασσα, σύκα και σταφύλια και συνοδεύονται από το αδιάκοπο τραγούδι των τζιτζικιών και των τριζονιών.

Διακοπές! Αυτές στο χωριό, όπου δεν σε νοιάζει τίποτα. Η μόνη σου έννοια είναι να βγείς πρώτος στον καλοκαιρινό διαγωνισμό…πόσα παγωτά έχεις φάει, πόσα μπάνια έχεις κάνει (τα απογευματινά μετράνε ξεχωριστά), ποιός θα κάνει το μεγαλύτερο μακροβούτι και ποιός θα τρέξει πιο γρήγορα με το ποδήλατο στην πλατεία.

Μέσα σε όλα αυτά, πάντα η συντροφιά ενός βιβλίου…από νήπιο, όταν μου διάβαζαν τα κλασσικά παραμύθια κι εγώ φοβόμουν μην έρθει στο δάσος ο «Κακόχ ο Λύκοχ», αργότερα στο δημοτικό, όταν αγόραζα τεύχη «Μίκυ Μάους» και τα διάβαζα μετά το θαλασσινό μπάνιο περιμένοντας τους μεγάλους να ξυπνήσουν από τον μεσημεριανό ύπνο, για να πάμε για παγωτό, μέχρι την προεφηβεία, όταν πήγαινα κατασκήνωση και πλέον είχα μαζί μου τις «Χαρούμενες Διακοπές» για την κλασσική επανάληψη της προηγούμενης σχολικής χρονιάς, η οποία φυσικά δεν γινόταν ποτέ, αφού έδινε τη θέση της στα βιβλία της Ζωρζ Σαρρή και της Άλκης Ζέη.

Μπορεί η αθωότητα και οι ξεγνοιασιά των παιδικών διακοπών να έχουν εξαφανιστεί (και τα παγωτά να είναι μετρημένα στα δάχτυλα), παρ’ολα αυτά, εξακολουθώ να βρίσκω καταφύγιο διαβάζοντας καινούργιες ιστορίες…ή απλά να νιώθω τον ήλιο στο πρόσωπό μου, τη θάλασσα στα πόδια μου, να παίρνω μια βαθιά ανάσα και…(μπλουμ)!