Funny story…

f1ce1d710305641ed7aaae795478f3fd

Όταν διάβασα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “That is Not a Good Idea” από τον Mo Willems, “Thrills! Drama! Dinner?”, συνοδευόμενα από τις εικόνες μιας πονηρής αλεπούς και μιας αθώας χήνας, αυθόρμητα χαμογέλασα. Όταν πάλι διάβασα την ιστορία με το απρόσμενο τέλος, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει χιούμορ σε ένα βιβλίο.

Το γέλιο δεν αποτελεί μόνο μια ασπίδα αισιοδοξίας απέναντι στην καταθλιπτική, γεμάτη προβλήματα ζωή, αλλά αποτελεί κι ένα από τα κύρια γνωρίσματα της δημιουργικότητας. Ευτυχώς οι γονείς, οι συγγραφείς και οι δάσκαλοι αναγνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι το χιούμορ στην παιδική λογοτεχνία και επιζητούν τα βιβλία με έντονο το στοιχείο αυτό.

Το χιούμορ που αφορά στην παιδική εξέλιξη χωρίζεται σε κατηγορίες, ανάλογα με την ηλικία στην οποία απευθύνεται. Όσο μεγαλύτερος ο αναγνώστης, τόσο πιο εκλεπτυσμένο είναι. Τα εικονογραφημένα βιβλία για πολύ μικρούς αναγνώστες χρησιμοποιούν αστεία τα οποία σχετίζονται με το σώμα (π.χ. Ένας χαρακτήρας φοράει ενα καπέλο, το οποίο είναι υπερβολικά μικρό για το κεφάλι του). Όσον αφορά τις ηλικίες 7 εως 10 ετών, το χιούμορ είναι ευδιάκριτο σε μια κατάσταση. Στα βιβλία για μεγαλύτερα παιδιά το χιούμορ βρίσκεται σε πραγματικές καταστάσεις που έχουν σχέση με τις δικές τους εμπειρίες (π.χ. Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα, Jeff Kinney). Η τελευταία κατηγορία χιούμορ αφορά την γλώσσα και απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, καθώς ξεκινάει με ομοιοκαταληξίες, κάποιες φορές με αστείες λέξεις, στη νηπιακή ηλικία, εξελίσσεται σε λογοπαίγνια, από 7 εως 10 ετών και καταλήγει σε υπαινιγμούς για τους έφηβους αναγνώστες.

Το γέλιο είναι πολύτιμο και θεραπευτικό, αλλά δεν μπορεί να το προσφέρει ο καθένας με επιτυχία. Τα χιουμοριστικά βιβλία είναι δύσκολα στη συγγραφή τους εξαιτίας της υποκειμενικής φύσης του χιούμορ. Οι συγγραφείς πρέπει να έχουν υπόψη τους ορισμένους περιορισμούς όταν γράφουν παιδικά βιβλία, όπως το γεγονός οτι πολλές φορές τα παιδιά παίρνουν κυριολεκτικά την ένννοια των λέξεων (ρίχνει καρέκλες;!). Επίσης, πρέπει να γνωρίζουν πως κανένας δεν μπορεί να ξεγελάσει τα παιδιά νομίζοντας πως ξέρει τι θα τα κάνει να γελάσουν. Δεν υπάρχει κανένα μαγικό κόλπο για να γίνει κάποιος αστείος. Το χιούμορ πρέπει να είναι πηγαίο και αυθόρμητο. Τέλος, οι συγγραφείς δεν πρέπει να ξεχνούν οτι είναι πιο σημαντικό να κάνουν τα παιδιά να γελάσουν παρά τους γονείς τους. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν οικειότητα με τους αναγνώστες τους!

Πάντως, όποιος δεν είναι σίγουρος αν τα παιδιά θα εκτιμήσουν τα αστεία του, το μόνο που έχει να κάνει είναι να τα παρατηρήσει στις διάφορες δραστηριότητες με τους φίλους τους. Όχι μόνο θα καταλάβει τον τρόπο που σκέφτονται, αλλά θα αποκτήσει και πολύτιμο υλικό για τις ιστορίες του! 😛